Sarı Kırmızının Sessiz Hüznü

Bir zamanlar Rams Park'a girerken ayaklarımız yerden kesilirdi. Tribünler homurdanır, kaleye doğru akan her hücumda on binlerce yürek aynı anda çarpardı. O günlerde şampiyonluk bir hak, bir alışkanlık, âdeta bir doğa kanunuydu. Şimdiyse... şimdi her maçtan önce içimde tarif edemediğim bir burukluk var.

Kadroya bakıyorum ve tanıdık yüzlerin eksikliğini hissediyorum. Muslera'nın o kaleyi bir kale gibi savunan duruşu, Mertens'in bir cümbüş gibi topa dokunuşu... Gidenlerin yerine gelenler var elbette, ama futbol yalnızca isimlerden ibaret değil. Bir takımı takım yapan o görünmez bağ, o ruh, kolay kurulmuyor. Yaz boyunca yabancı kuralının sıkıştırdığı, dağılan ve yeniden kurulmaya çalışılan bir kadronun huzursuzluğunu görüyorum sahada.

Dört yıldır süregelen o şampiyonluk zincirinin ağırlığı da var üstümüzde. Herkes bizden yine aynısını bekliyor, ama bu sefer yol daha dik, hava daha soğuk. Rakipler güçlendi, biz ise yeni bir dengeyi bulmaya çalışıyoruz. Bu sezon şampiyonluk, geçmiş yıllardaki o rahat yürüyüş değil; her puanın kanla, terle, sabırla kazanılacağı çetin bir tırmanış olacak. Ve dürüst olmak gerekirse, bu tırmanışın sonunda zirveyi göreceğimizden bu kadar emin olamıyorum.

Yine de... yine de bu formanın bir büyüsü var. Zor günlerde bile o marşı söylerken boğazımız düğümleniyorsa, demek ki umut hâlâ kül altında bir kor gibi yanıyor. Belki bu sezon en zoru olacak. Belki kalbimiz birçok kez kırılacak. Ama biz bu takıma iyi günde değil, işte tam da böyle karanlık günlerde sahip çıkarız.

Çünkü Galatasaray'ı sevmek, kazanmayı sevmek değildir sadece. Düşünce elini uzatmayı, dağılmışken yeniden toparlanmaya inanmayı da içinde barındırır. Bu sezon belki kupayı kaldıramayız — ama o forma bir kez daha giyildiğinde, biz yine orada olacağız