On Sekiz Yıllık Hasret, Yirmi Sekiz Dakikada Bitti

Lyon'un Groupama Stadyumu'nda dün gece saat 22.24'ü gösterdiğinde Vedat Muriqi'nin ayağından çıkan top ağlarla buluştu. Dört dakika sonra Archie Brown aynı işi tekrarladı. Ve Fransa'nın göbeğinde, on binlerce Lyon taraftarının arasında, on sekiz yıllık bir hasret sessizce ikiye katlandı: 2-0.

Bu satırları yazarken hâlâ o iki golün arasındaki dört dakikayı düşünüyorum. Futbolda bazen bir maçın kaderi doksan dakikaya değil, dört dakikaya sığar. Dün gece öyle oldu.

Cesaret, planla birleşince

İstanbul'daki ilk maçtan çıkan 1-1'lik skor, çoğu yorumcuya göre Fenerbahçe'yi zora sokmuştu. Deplasman golü kuralı yok artık, doğru; ama Lyon kendi evinde, kendi taraftarının önünde, kaybedecek hiçbir şeyi olmadan oynayacaktı. Nitekim öyle de oynadı. Topa daha çok sahip oldu, oyunu kendi yarı sahasından çıkarmayı bildi, yüzde 57'lik topla oynama oranıyla maçın "sahibi" gibi göründü.

İşte tam da bu yüzden sarı-lacivertlilerin yaptığı iş daha kıymetli. Fenerbahçe topu Lyon'a bıraktı ama oyunu bırakmadı. On bir isabetli olmak üzere on bir şut çekti — Lyon'un dokuz şutuna karşılık. Yedi korner kullandı. Yani daha az topla, daha çok tehdit üretti. Bu, tesadüf değil; bu, plan.

Kadroya bakın: Ederson kalede, önünde Semedo, Skriniar, Ake, Brown dörtlüsü. Ortada Guendouzi, Kanté ve Talisca. İleride Greenwood, Muriqi ve Oğuz Aydın. Bu bir "tutunma" kadrosu değil, bir "vurma" kadrosu. Kanté'nin orta alanda kapattığı boşluklar, Talisca'nın topu ilerideki adama zamanında bırakması, Brown'un sol bekten kalkıp gol atacak kadar ileriye gitmesi... Dün gece Fenerbahçe deplasmanda kalesini korumadı, rakibin kalesini aradı.

Bir yol hikâyesi

Bu turun ne kadar zor kazanıldığını hatırlamak için takvimi biraz geriye sarmak gerekiyor. Temmuz ortasında Görnik Zabrze vardı önümüzde; Kadıköy'de 1-0, Polonya'da 1-1. Ağustos başında Sturm Graz; evde 2-0, Avusturya deplasmanında 1-0. Ve şimdi Lyon; İstanbul'da 1-1, Fransa'da 2-1.

Altı maç. Üç tur. Bir tane bile mağlubiyet yok.

Temmuz sıcağında oynanan, kimsenin çok da ciddiye almadığı o ilk eleme maçlarından bugüne uzanan çizgi, aslında bu takımın karakterini anlatıyor. Fenerbahçe bu tura patlama yaparak değil, her hafta bir tuğla daha koyarak geldi.

61. dakika

Dürüst olalım: Malick Fofana'nın 61'de attığı gol, tribünde ve ekran başında herkesin midesini düğümledi. Skor 2-1'e geldiğinde Lyon'un yirmi dakikalık bir fırtınaya hazırlandığı belliydi. Oyuncu değişiklikleri arka arkaya geldi, stat ayağa kalktı, tempo yükseldi.

Ve Fenerbahçe dağılmadı.

Aslında bu maçın en önemli cümlesi bu. Golü yedikten sonraki otuz dakika, atılan iki golden daha zor bir sınavdı. Skriniar ve Ake ikilisi ceza sahasında hata yapmadı, Ederson kritik anlarda oradaydı, Kanté topu kaybettiğimiz her anda ilk savunma hattı gibi çalıştı. Son dakikalarda gelen sarı kartlar bile bir panik değil, bilinçli bir zaman yönetiminin işaretiydi.

Ve o 437 bilet

Maçtan önce Lyon yönetiminin, kendi tribününden bilet alan 437 Fenerbahçe taraftarının biletini iptal etmesi tuhaf bir hikâyeydi. Bir kulübün, rakip taraftarın sesinden bu kadar çekinmesi... Açıkçası bu, sahaya çıkmadan önce alınmış bir psikolojik yenilgi gibi duruyor.

O 437 kişi tribünde olamadı belki. Ama Kadıköy'den Ankara'ya, Berlin'den Sydney'e her yerde, o iki golün ardından aynı anda ayağa kalkan milyonlarca insan vardı. Bilet iptal edilebiliyor; aidiyet edilemiyor.

Şimdi ne olacak?

Bugün çekilecek kurayla Fenerbahçe'nin lig aşamasındaki rakipleri belli olacak. Avrupa'nın en iyileri, Kadıköy'e gelecek. O marşın, o stadın, o gecelerin ne demek olduğunu on sekiz yıldır unutmuş olanlar hatırlayacak; hiç yaşamamış bir kuşak ise ilk kez tanışacak.

Kasaya girecek 40 milyon Euro'ya yakın gelir de önemli tabii — bu kulübün nefes alması, transfer yapabilmesi, planlarını uzun vadeye yayabilmesi demek. Ama dün gece Lyon'da yaşanan şeyin bir bilançoya sığmadığını hepimiz biliyoruz.

Fenerbahçe, on sekiz yıl sonra yeniden Devler Ligi'nde. Ve bu sefer oraya davetle değil, kavga ederek girdi.

Hoş geldin kanarya. Çok özlemiştik.