Beşiktaş'ın Eylülünde Kanat Açık: Zirvedeki 12 Puanın Anlattığı

Bir sezonun nasıl geçeceğini eylül ayında kimse bilemez. Ama bazı eylüller, taraftara yılın geri kalanını hangi duyguyla bekleyeceğini fısıldar. Beşiktaş için bu eylül öyle bir eylül: beş maçta dört galibiyet, bir yenilgi, sekiz averaj farkı ve Süper Lig'in tepesinde 12 puan. Tabelanın en üstünde siyah-beyaz bir isim var ve bu cümlenin kendisi, geçen sezonun ağırlığını hatırlayan herkes için başlı başına bir haber.

Üstelik bu zirve pürüzsüz bir yoldan gelmedi. 23 Ağustos'ta Alanya'da alınan 1-0'lık yenilgi, sezonun ilk gerçek sarsıntısıydı. O akşam sosyal medyada dönen cümleleri hatırlıyoruz: "yine aynı film", "yine aynı Beşiktaş". Taraftarın yorgunluğu haksız değildi; son yılların defteri o cümleleri fazlasıyla haklı çıkarmıştı.

Fark, o yenilginin ardından ne olduğunda.

Çorum akşamı: kapağın açılması

31 Ağustos'ta Çorum FK karşısında alınan 6-2, bir skordan fazlasıydı. Beşiktaş'ın son yıllarda en çok konuşulan sorunu golcülüktü; rakip ceza sahasında biriken ama sonuca dönmeyen dakikalar, taraftarın en aşina olduğu hayal kırıklığıydı. O akşam altı gol, birikmiş bir basıncın kapağının açılması gibiydi. Bir maç bir sezonu belirlemez — ama bir maç, bir takımın kendine bakışını değiştirebilir.

Kadıköy: cümlenin kurulduğu yer

Asıl cümle 5 Eylül'de kuruldu. Beşiktaş, Kadıköy'den 2-1'lik galibiyetle döndü. Derbi galibiyetlerinin puan cetvelindeki karşılığı üç puandır; ama duygusal karşılığı hiçbir zaman üç puanla ölçülmez. Deplasmanda, rakibin evinde, sezonun erken bir haftasında kazanmak — bu, bir takımın kendisine "biz bunu yapabiliyoruz" demesinin en kısa yoludur. Fenerbahçe'nin cetvelde dokuzuncu sırada 6 puanda kalması, o akşamın ağırlığını sonradan daha da artırdı.

Vlahović ve yanıtlanmış bir soru

Yaz boyunca en çok tartışılan başlık santrfor kadrosuydu. Bugün Dušan Vlahović siyah-beyaz formayı giyiyor ve takımın hücum hattı, geçen sezonun aynı haftalarındaki hâlinden görünür biçimde farklı. Bir transferin başarılı sayılması için sezonun bitmesi gerekir; bunu biliyoruz. Ama bir transferin *umut vermesi* için gereken şey çok daha az: sahada, doğru bölgede, doğru anda orada olması. Şimdilik bu kadarı var ve şimdilik bu kadarı yetiyor.

11 Eylül'de Erzurumspor FK karşısında alınan 3-0 ise en sessiz ama belki en anlamlı sonuçtu. Çünkü büyük maçtan sonra gelen küçük maç, bir takımın karakterini derbiden daha iyi ölçer. Kadıköy'ün coşkusunu bir hafta sonra sahaya taşıyamamak, son yılların klasik tuzağıydı. Bu kez o tuzağa düşülmedi.

Avrupa'da da aynı sakinlik

Aynı sakinlik Avrupa'da da görünüyor. Midtjylland deplasmanından 2-0, Hradec Králové karşısında 1-0, Kauno Žalgiris karşısında 3-0. Bunlar manşet olacak skorlar değil; ama eleme turları manşetlerle değil, kaybedilmeyen maçlarla geçilir. Vincenzo Italiano'nun takımı bu turlarda gösterişten çok istikrar seçti ve şimdilik bu seçim işe yaradı.

Umudu neyin üstüne kuruyoruz

Burada dürüst olmak gerekir: eylül ayının ikinci haftasında zirvede olmak şampiyonluk değildir. Önde Galatasaray 10 puanla nefes mesafesinde, Trabzonspor 7 puanla arkada bekliyor ve sezonun daha otuz haftası var. Beşiktaş'ın son yıllarda taraftarına öğrettiği ilk ders de tam olarak buydu: erken sevinmemek.

Ama umut, garanti demek değildir. Umut, bir ihtimalin makul hâle gelmesidir. Ve bugün o ihtimal makul: bir yenilgiden sonra dağılmayan, derbi kazandıktan sonra gevşemeyen, golcülük sorununu konuşmaktan çıkıp gol atmaya başlayan bir takım var ortada.

Kartal'ın yükselmesi için önce rüzgârı beklemesi gerekmez; kanadını açması yeter. Bu eylülde kanat açık görünüyor. Geri kalanını sahada, hafta hafta, birlikte göreceğiz.

*Bu bir köşe yazısıdır: kanaat içerir. Yazıdaki skorlar, puanlar ve sıralamalar FutbolRadar'ın doğrulanmış maç verisinden alınmıştır; yorum kısmı yazarın değerlendirmesidir.*